خطراتی که با سرعت نور به طرف ایران در راهند

طوفان" گونو" در چند روز گذشته با سرعت در نوسان 150 تا 250 کیلومتر به ایران هم رسید.در اینکه این تند باد از دسته ی بلایای طبیعی است تردیدی نیست.اما بلایای غیر طبیعی و ساخته ی دست بشر هم کم نیستند.در همین ایران خودمان هستند کسانی که حرف به حرف و کلمه به کلمه ی سخنانشان مصیبتها به بار آورده و تخریبات ناشی از گردش کلام این افراد تا می رود بیشتر درزندگی شهروندان ایرانی هویدا میشود.

سخنان آقای احمدی نژاد در پیوند با نابودی اسراییل و نیز اعلام اینکه"کلید شمارش معکوس نابودی اسراییل[با وقوع جنگ در لبنان] زده شده است" به نظر می آید که در این مقطع به مراتب هزینه بردارتر بوده است ازمجموعه ی تنبیهاتی که جمهوری اسلامی تا کنون  به بهانه ی ادامه ی برنامه ی هسته ای خودمتحمل شده است.

 یکی از داغ ترین خبرهایی که در هفته ی گذشته انتشار یافت،اعلام انصراف آلمان بود از همکاری با ایران در احداث "ترانسراپید" یا قطار تندرو که قرار بود  تهران را به مشهد وصل کند.برای ساخت این قطار"هفت میلیار یورو" بودجه اختصاص یافته بود والبته یکی از پر سر و صدا ترین برنامه های عمرانی دولت احمدی نژاد نیز بود.در نهایت صدر اعظم آلمان "آنگلا مرکل " صراحتا عنوان کرد که"کمک کردن به ساخت قطار در کشوری که رییس جمهورش قصد نابودی اسراییل را در سر می پروراند،غیر قابل قبول است".و خوب این پروژه به همین راحتی و سهولت از ریل برنامه های دولت آقای احمدی نژاد خارج شد.و این تازه اغاز راه است.

در این شک نیست که سخنان آقای احمدی نژاد هم در رابطه با نابودی اسراییل و هم به نوعی پیرامون مسائل هسته ای منافع ملی مردم ایران را هم به همراه قطار بدون ترمز وی به دره ای می کشاند که بوی باروت وطعم گرسنگی را می دهد.سهمیه بندی بنزین و افزایش چشم گیر قیمت گاز شهری از یک سو و کمتر شدن قدرت خرید مردم به شکل کلی از پیامدهاو علائم زود هنگام بریدن ترمز هسته ای و آدرس اسراییل دادن به عزراییل است.

در عرصه ی بین المللی هم سخنان غیر معمول و جنجان برانگیز رییس جمهور باعث شده که میزان احضار سفیران ایران در کشورهای مختلف غربی تنها ظرف دو سال گذشته، برابری کند با مجموع احضارهایی که سفیران دولتهای پیش از آقای احمدی نژاد در کل داشته اند و این طبیعی نیست.

پرسش این است که حالاچه مکانیسمی برای کنترل و چک  مواضع مسئولان  وجود دارد.به عبارتی مردم به چه طریق می توانند مهر تایید یا واکنش"نه" را پیش از آنکه مواضع شکلی رسمی پیدا کنند به مسئولین انتقال دهند؟

البته در کشورهای دموکراتیک راحتتر می توان به این پرسش پاسخ داد .به عنوان مثال شعارهای انتخاباتی و نیز سیاستهای کلی شخصی که قرار است به مقام رییس جمهوری برسد بسیار درروند اداره ی کشور و نحوه ی تعامل با "درون "و" بیرون" تعیین کننده است.مطبوعات آزاد،احزاب مستقل،نهادهای مدنی ومکانیسمهای قانونی و حقوقی مختلفی وجود دارد تا که برعملکرد و رویکردهای منتخبین مردم نظارت شود.و در واقع مهمترین حکمت ساختارهای دموکراتیک هم همین مهم است.

در ایران به جرات می توان گفت که چنین مکانیسمی موجود نیست و اگر هم باشد بسیار پرهزینه خواهدبود واقعیت این است که مسئولان٬ مردم را از وقوع طوفان "گونو" مطلع کرده و آنها را آماده ی رویارویی با این بلای طبیعی کردند اما چه کسی  و به چه شیوه ای ملت را از وقوع بلایای غیر طبیعی دیگر که به سرعت نوربه طرف ایران در راهند به سلامت می رهاند؟